Ağlama anne,
Güneşi söndürür gözyaşların,
Karanlıkta kalırsak biz,
Sen üzülürsün bilirim,
Bir harabe gibiyiz sensiz,
Gülüşünden yoksun kimsesiz.
Yıldızlar gibidir tebessümün gecede,
Şu koyu karanlık görünmesede. Sen mehtabısın çocuklarının,
Gözyaşlarına tutunur geceler,
Yada gülüşlerinde doğar gündüzler,
Bilemezsin,
Ve bir şefkat yumağıdır yüreğin,
En güzel mevsimler burda açar,
Bir çocuğun tebessümüdür ellerin,
Ellerin dünyaya iyilik saçar.
Bir mevsim ağlar çiçeğin ölüşünde,
Bir hüzün hapsolur tabiatın yüzüne,
Hayat çiçek açar herbir gülüşünde;
Sen; ağlama anne.