Çok yoruldum anne,
Azıcık uzanayım desem sığamamki kucağına
Büyüdüm ya artık aklım inanmaz masallarına
Sen “Bir varmış” demeden yüreğim hiç yokmuş der
Ah be annem,
İnsan büyüdüğünde bütün masallar yalan olurmuş meğer
Aşkta bu masallar gibiymiş oysa
Olacakmış gibi umut bağlayarak devam edersin yola
Sonra bir bakarsın ki hiç yokmuşa döner umut
Sanki hiç tükenmek bilmezmiş gibi
Bağlanırsın körü körüne nasip olmayan yâre
Görmez ki gözlerin, işitmez kulakların bir süre
Kardeşi bile öpse sevdiğinin alnından irkilirsin
Sonra bir bakarsın ki ,
Bir varmışlar hiç yokmuşa dönüşmüş…