Bir molada, elimde bir şişe su

İçi böcekli, dışı çimenli

İzlerim Vardikana’yı

Bir denizin ufkunu gözler gibi

Şapkamın gölgesi, dayımın tesiri altında

Ninemin serzenişini, yengemin seslenişini

Türkü edinerek kendime

İçindeyim kocaman bir haşmetin

Büyük de bir zahmetin

Belki iyi gelir biraz kaçamak

Serdim kendimi dede toprağına

Seyre daldım, göğün mavi kabuğuna

Doğanın en noksansız yerinde

Tek isteğim yaşamak, her anını

Yaşatmak

Gül bahçesindeki her anıyı

Diken veya zift sarsa da her yanımı

Uyanmak isteyemem bu rüyadan

Bakir huzurum, dertlerden üryan

Bir ben varım, bir eğilmez fındıklar

Bir susmaz kargalar

Ve durmayan kartallar

Biz bize mutluyuz

Düşünceli bir yıldızım ben

Köyüm ise ayla

Orkestrası doğa olan

En güzel arya

Bir bestenin parçası olmak gibi Vardikana…

“Vardikana Artvin’deki köyümde bir fındık tarlasına verilen isimdir. -Gül Bahçesi- anlamına gelmektedir.”