İstediğim çok büyük bir şey değildi. Küçük bir kulübede kardeşimle kalıyordum. Tek istediğim okumaktı. Hayallerimi gerçekleştirmek,bir şeyler bilmek istiyordum. Gerçekten tek isteğim buydu. Bir işim vardı zaten. Kardeşim için işe oniki yaşında başlamıştım. Orda burda çıraklık,çobanlık yaptım. Herşey kardeşim içindi sadece ayakta durmak zorundaydık. Ondokuz yaşındaydım bir iki sene öncesine kadar hiç böyle bir hayalim yoktu. Okumaya merak salmış biri değildim. Onaltı yaşına kadar ne bir kitap okudum ne de heveslendim. Oniki yaşıma kadar kimse “oğlum kitap oku” demezdi ki oniki yaşından sonra “oğlum kitap oku” diyecek kimsem kalmamıştı. Haftada bir gün çarşıya inip ya birkaç birşeyler alıyordum yada takas yapıyordum. Elimde fazladan ne varsa getirmiştim ve yanıma küçük bir çocuk geldi. Elimdeki malzemelerden birini istiyordu anlaşılan açtı karşılığında bir kitap verecekti. Hiçte aklıma yatmamıştı. Ne karın doyurur ne de işime yarar ama çocuğa tekrar bakınca kabul ettim. Eve döndüğümde kitabın yüzüne bakmadım bile. Kardeşimin eline attım ama kardeşimde ne bir kitap okumuştu ne de görmüştü. Akşam kitabı takas etmek için tekrar çarşıya götürecektim. Kitabı elime aldım ve okumaya başladım sıkılırsam bırakacaktım ama sıkılmak bir yana bırakamadım kitabı. Kendimi yeni bir hayatta bulmuştum resmen ve çıkamıyordum. Evet kitabı takas edecektim ama yeni bir kitapla. Her yeni bir sayfada farklı bir pencere her yeni bir kitapta yeni bir hayata başlıyordum. Belkide kendi sorunlarımdan uzaklaşmak,her defasında yeni birşeyler tadmak beni kitaba bağlamıştı. İşte hayal kurmayı böyle öğrendim. Hem hayallerim oldu hem hayal kurmayı öğretti. Ondokuz yaşındaydım iki seneye bir çok kitap sığdırmıştım ve sığdıracaktım ama bir şey daha istiyordum. Kendi hayatıma değil başkalarının hayatınada sığdırmalıydım.

Her hafta olduğu gibi bu haftada takas için çarşıya indim ve belki birinin hayatına yeni bir pencere açabilmek veya yeni bir hayat yaşatabilmek umuduyla kitabı birine verdim. Artık kardeşime yada çocuklarıma “bak oğlum kızım kitap oku” diyebilecektim.

Bir umut belkide birinin hayatında bir boşluğu doldurabilmişimdir…

Şimdiyse epeyce yaşım ilerledi. Çocuklarım ve torunlarım var ve birde bir oda dolusu kitabım. Ben hayallerimi gerçekleştirdim. Bu kitapları ne mi yapıyorum? Belki başka çocukların hayalini gerçekleştirmek umuduyla bütün kapılarımı başka hayatlara açıyorum. Belki bir şey katar umuduyla…