Yataktan çığlık çığlığa kalkıyorum bir kez daha.Tıpkı bir buçuk senedir yaptığım gibi.Artık alışmıştım uykularımın bölünmesine.Artık uyuyamayacağımı bildiğim için ayaklarımı yataktan aşağıya sarkıtıyorum ve yalınayak bir şekilde balkona doğru ilerliyorum.Balkonun kapısını açtığımda havanın rüzgarlı olduğunu görüyorum.Balkonun demirlerine yaslanıp gözlerimi kapatıyorum ve rüzgarın saçlarımı uçurmasına izin veriyorum.Zaman biraz da olsun geçiyor sanki.Gözlerimi açtığımda yeniden karanlığı görüyorum.Buna daha fazla katlanamayacağımı fark ettiğimde,tekrar içeri giriyorum ve üstümü giyinip kendimi dışarı atıyorum.
Aşağıya indiğimde karşıdan gözüme çarpan motorsikletimle ceplerimi yokluyorum.Neyse ki anahtarımı yanıma almışım.Hızla motorsikletime atlıyorum ve kaskımı takıp aklımdaki yere doğru sürmeye başlıyorum.Hızlı sürmemin sonucunda istediğim yere daha erken varışıma kıyasla motorsikleti yavaşça park edip kaskımı çıkarırken her zamanki ekibin gözüme çarpmasıyla gözlerimi deviriyorum.Cidden,bunların evi yok muydu?Paraları da olmayabilirdi bilmiyordum.Açıkçası pekte umurumda olduğu söylenemezdi.Beni görmesiyle koşarak yanıma gelen kızla dikkatimi ona verdim.Bana yeni bir yarışın olduğunu ve bu sefer ortadaki paranın daha önceki yarışlardan daha yüksek olduğunu söylüyordu.Ve bunların hepsine yeni katılan bir çocuğun sebep olduğunu söylüyordu.Evet,geldiğim yerde para karşılığında motorsiklet yarışları düzenleniyordu.
Ben mi?Ben bu işlere sadece ihtiyacım olduğunda girerdim çünkü bu yarışlar gerçekten çok tehlikeliydi.Birçok kişi hızını ayarlayamayıp ölmüştü bu yarışlarda.Fakat kimsenin ölümü kimsenin umurunda olmazdı.Aslında bu diğerlerinin işine gelirdi.Çünkü bir rakip daha bu şekilde ortalıktan kaybolurdu.Yarışa geri dönecek olursak,bu yarışa katılmam iyi olacaktı.Çünkü tek gelir kaynağım bu yarışlardı ve param oldukça azalmıştı.Yanımdaki kızın bana bir soru yöneltmesiyle gerçek dünyaya dönüyorum ve ona kulak veriyorum.
“Eee,ne düşünüyorsun Clarissa?Katılacak mısın yoksa çekiliyor musun?”
Yüzümdeki gülümsemeyle konuşuyorum.”Ben ve çekilmek ha?Asla.”
Kızın yanımdan çekilmesiyle motorsikletimle beraber başlangıç çizgisine yanaşıyorum.Kaskımı takarken etrafıma bir bakış atıyorum.Etrafımda herkesi bir kez bile olsa bir yerden tanıyorum fakat en baştaki kişiyi çıkartamıyorum.Büyük bir olasılıkla yeni gelen çocuktu bu.Kızın havaya bir el ateş etmesi üzerine komutu alıyorum ve hızlı bir çıkış yapıyorum.Yavaş yavaş herkesi arkamda bırakırken benimle başabaş giden sadece bir kişi kalıyor.Yeni gelen çocuk.İçimdeki hırsla daha da hızlanıyorum.Hızla devam ederken karşıma çıkan bir virajla bütün gücümle motoru çevirdim.Yeni gelen çocukla başabaş giderken,bana baktığını fark ediyorum ve bundan faydalanarak onun motoruna hafifçe çarparak onun hafifçe dengesini bozup öne geçiyorum.Çizgiden ilk geçen kişi olmanın verdiği keyifle sırıtmaya başlıyorum.Bana teslim edilen para çantasıyla motorsikletime atlayıp gidecekken kolumdan tutulmasıyla duruyorum.Kolumu tutan kişiye baktığımda yeni gelen çocuk olduğunu görüyorum.
“İlk defa beni geçen birisine rastlıyorum.”
Kaşımı kaldırarak cevaplıyorum.”Yani?”
“Beni geçen ilk kişi ile tanışmak isterim.”
“Clarissa.”
“Benim de Adrian sorduğun için sağol(!).”
“Her neyse.”Tam gidecekken tekrar durduruyor beni.
“Buraya bir daha ne zaman gelirsin?”
“Ne zaman paraya ihtiyacım olursa.Şimdi gitmeliyim,güneş doğuyor.”Gülümseyerek kolumu bırakıyor.
Bense gülümseyerek kaskımı takıyorum ve motorsikletimi çalıştırıp evime sürmeye başlıyorum.